10 października 2009, Wrocław

Czy jeśli chcesz stworzyć jak najbardziej chory zespół instrumentalny na świecie, to masz szanse na sukces? Czy jeśli chcesz, żeby Twoi muzycy budzili swoją grą strach w sercach innych, to liczysz na uznanie? Czy jeśli perkusista twojego zespołu jest nazywany kosmitą, to ten zespół ma szansę na status gwiazdy? Trzy razy tak jeśli nazywasz się Derek Sherinian, a twój zespół to Planet X.

Tak, proszę państwa. Ten szaleńczy pomysł by muzyka budziła strach, a twoi kompani byli chorymi pomyleńcami sprawdził się. Planet X to niezwykła, ciężka, nie najłatwiejsza w odbiorze muzyka kilku perfekcjonistów. Derek Sherinian znany głównie z Dream Theater, Virgil Donati uważany za jednego z najlepszych perkusistów świata i Tony ManAlpine zjawiskowy gitarzysta. To trio, wspomagane przez nowego basistę, zagrało w Polsce trzy koncerty w ramach Międzynarodowego Festiwalu Perkusyjnego Eventus.

Warto wspomnieć, że koncerty w Opolu, Wrocławiu i Katowicach były ich jedynymi w tym roku występami w Europie, gdyż muzycy odwołali całą swoją trasę.

Na  wrocławskim koncercie, na którym miałem okazję zagościć, zespół nie zezwolił na robienie zdjęć, a także na rejestrowanie koncertu, tym bardziej więc szkoda, że frekwencja do najwyższych nie należała. Ci którzy byli, komentowali koncert półsłówkami – „kosmos!”, „rewelacja!”, „geniusz!”.  A ci których zabrakło, mają czego żałować – był to bowiem prawdziwy popis wirtuozerii, majstersztyk umiejętności, kunszt najwyższej próby. Nie tylko moc, łomot, siła i ekspresja, ale też fantastyczne melodie (o tak!) i piękne pasaże organowe Dereka. Ale przede wszystkim solówki! Kilkuminutowe spektakle na jednego aktora – każdy miał okazję zaprezentować to w czym jest najlepszy – najpierw bas, potem Sherinian z organami, sprawiający jednak wrażenie stojącego gdzieś w cieniu. Nie afiszował się, nie „kozaczył” i może trochę szkoda, bo przyznam, że na niego liczyłem najbardziej. Mam wrażenie że dał tylko próbkę swojej gry i nie pokazał wszystkiego. Ale dalej było już tylko lepiej.  I jeśli powiedzieć, że MacAlpine wyczyniał cuda z gitarą, to jak określić to, co zrobił Virgil Donati? Na to czekała chyba cała publiczność, clou wieczoru – Donati, pałeczki i niezwykle rozbudowany zestaw perkusyjny.

Momentami istny cyrk. Sześć rąk, cztery nogi i chyba z tuzin pałeczek. Wyczyniał cuda. Przy takich pokazach można w pełni zrozumieć słowa przypisywane Frankowi Zappie, jakoby pisać o muzyce, to jak tańczyć o architekturze. To trzeba zobaczyć! Jak wspomniałem rejestrować koncertu nie można było, ale od czego jest youtube – zobaczyć to jednak na żywo to jak złapać za rękę Pana Boga!



Prawie dwugodzinny koncert zakończyła owacja stojącej w ekstazie publiki. Niestety, tylko jeden bis to mało. Zdecydowanie za mało jak na taki poziom występu. Cóż, pozostaje tylko czekać na kolejne tego typu przedsięwzięcia i liczyć, że za rok, na dziewiętnastym DrumFescie, będzie jeszcze lepiej.

[ Wróć ]