Wednesday 13: afirmacja upadku
Joseph Poole, szerzej znany pod pseudonimem Wednesday 13, swoją może nie olśniewającą, lecz z pewnością ciekawą karierę muzyczną rozpoczął już jako szesnastolatek w rodzimej Karolinie Północnej. W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych grywał na gitarze i śpiewał w kilku garażowych kapelach pod wiele mówiącymi nazwami, takimi jak
Maniac Spider Trash, czy
Psycho Opera, które jak to garażowe kapele rozpadały się, zmieniały członków, formowały na nowo i niewiele z tego wynikało, chociaż w 1994 roku Maniac Spider Trash wydali EP-kę, zatytułowaną
Dumpster Mummies. Była to zapowiedź dość jednoznacznej drogi muzycznej, jaką obrał Poole.
Więcej: Wednesday 13: afirmacja upadku
Histeria wokół grupy Marilyn Manson rozpętała się w 1996 roku, kiedy Trent Reznor wziął pod swoje skrzydła mało jeszcze wówczas znany zespół z Florydy, co zaowocowało wydaniem głośnej płyty Antichrist Superstar. Wraz ze spektakularnym sukcesem „Antychrysta”, frontman zespołu Brian Warner, początkujący dziennikarz muzyczny, obdarzony cennym zmysłem obserwacji, przeobraził się w samonapędzającą się legendę. Jaką legendę? Koncepcja ulegała zmianie z albumu na album i nigdy nie wydawała się być chybiona... do czasu!
Trudno byłoby rzetelnie zanalizować wszystkie wydawnictwa tego historycznego zespołu. Nie tyle problemem jest, że zwyczajnie zabrakłoby na to miejsca w czasopiśmie. Po prostu takie analizy są efektem wieloletniej pracy. Najlepszym przykładem jest wspaniały album Wiesława Weiss'a pt. O krowach, świniach, robakach oraz wszystkich utworach Pink Floyd. Również przy poniższym opracowaniu, w licznych przypadkach, posiłkowałem się informacjami zawartymi w tej właśnie książce.